Paar dagen geleden las ik bij Omroep West het verhaal van Quincy Verweij. Zij besloot haar apps van haar smartphone vaarwel te zeggen en stapte zelfs over op een klaptelefoon. Dat zette mij aan het denken. Misschien moest ik zelf ook eens kritisch kijken naar de hoeveelheid tijd en aandacht die mijn telefoon iedere dag opeist. Een klaptelefoon is het niet geworden. Mijn smartphone gebruik ik nog steeds.
Maar drie dagen geleden heb ik wel rigoureus opgeruimd. 23 apps verdwenen van mijn telefoon. Bekende sociale media als Facebook, TikTok en Instagram zaten erbij, plus een hele reeks apps die ik nauwelijks gebruikte, maar wél constant om aandacht vroegen met meldingen en pushberichten. De eerste twee dagen waren eerlijk gezegd best lastig. Ik pakte mijn telefoon nog steeds automatisch, alsof mijn hand sneller was dan mijn hoofd. Telefoon pakken, even kijken, scrollen
Alleen… die apps waren er ineens niet meer. En nu, op dag drie, merk ik dat die drang langzaam minder wordt. En dat gevoel van stilte… Dat is misschien nog wel het opvallendst. Geen constante stroom aan filmpjes, berichten en meldingen. Het voelt in eerste instantie vreemd, bijna alsof er iets ontbreekt. Maar misschien ontbrak er juist iets anders, rust. Sociale media zijn leuk en soms nuttig, maar ze slokken ongemerkt ook veel tijd op.
Een paar minuten hier, een paar minuten daar. Voor je het weet ben je een uur verder. En wat levert dat eigenlijk op? Tijd krijg je niet terug. Sinds ik die apps heb verwijderd, heb ik het idee dat er meer ruimte ontstaat. Ruimte om om me heen te kijken, om iets te doen zonder afleiding. Om soms gewoon even niets te doen. En misschien is dat niets doen wel precies wat we verleerd zijn. Ik claim niet dat mijn leven na drie dagen beter is, daarvoor is het veel te vroeg.
Maar één ding weet ik wel, 23 apps verwijderen heeft me iets laten zien over hoeveel invloed zo’n klein apparaat ongemerkt op een dag kan hebben. Mijn smartphone heb ik nog steeds. Maar hij bepaalt een stuk minder wanneer ik ernaar kijk. En eerlijk gezegd bevalt die stilte me steeds beter.
De Raz’ende’ Reporter