Net zoals het weer veranderlijk is, zo wisselt ook de dynamiek in de 112-wereld. Soms volgen de meldingen elkaar in rap tempo op, en soms blijft het rustig. Week 20 was relatief gezien zo’n rustige week.
Het begon op zaterdag 9 mei in Ter Heijde. Daar maakte ik een mooi verslag van de open dag van de KNRM en de Reddingsbrigade. Het blijft prachtig om te zien hoe talloze vrijwilligers zich inzetten om het publiek te tonen wat de hulpdiensten op zee allemaal doen.
We vliegen door naar 11 mei, de dag dat een collega-fotograaf in Scheveningen stond. Dat was ruim zes jaar na het vreselijke incident waarbij surfers omkwamen in het schuim. Mijn week begon dus behoorlijk aan de kust, want op dinsdag 12 mei haastte ik me naar Hoek van Holland. Via een webcam zag ik dat er ook daar veel schuim lag. De combinatie van harde wind en het vele schuim leverde een verslag op dat door zenders zoals Rijnmond en Rodi zeer werd gewaardeerd; Rijnmond maakte er zelfs een prachtig item van.
Dinsdagmiddag kregen we een melding van een overval op een telefoonzaak in Monster. Bij aankomst heerste er veel paniek en keken agenten om zich heen op zoek naar getuigen om te horen. Na tien minuten werd er een plaats delict ingericht. Zodra het politielint er hangt, begrijpen veel mensen blijkbaar niet dat je er niet meer langs mag lopen. Omdat ik in het bezit ben van een politieperskaart heb ik die uitzondering wel, tenzij de politie expliciet benadrukt dat ik weg moet. Daar maak ik dan geen probleem van; vaak heb ik de beelden voor de zenders dan toch al binnen. De concurrentie in dit vak is moordend en je moet enorm snel handelen om je beelden door te zetten. Op zulke momenten heb ik geleerd om me volledig af te sluiten en me puur te focussen op de beelden en de tekst.
Woensdagochtend vonden er een paar kleine incidenten plaats. Normaal gesproken rijd ik daar op basis van de melding niet meer naartoe, maar dit keer besloot ik toch te gaan. De volgende dag maakte ik nog een paar foto’s van de focusflitser.
Eveneens op woensdag 13 mei kwam er voor de zoveelste keer een OMS-melding binnen bij de Terwebloem in Poeldijk. In eerste instantie dacht ik: laat maar, hoewel er direct daarna een melding van brand achteraan kwam. Het leek niet heel aantrekkelijk, totdat er werd opgeschaald en er de nodige extra hulpdiensten bij kwamen. Eenmaal ter plaatse leek het allemaal mee te vallen, maar ik heb toch de nodige beelden gemaakt. Toen ik later de woordvoerder van de brandweer belde, bleek het verhaal achteraf toch heel interessant te zijn. Het leek echter alsof de media stilstonden; het duurde lang voordat de lokale omroep er iets mee deed en het AD liet het helaas helemaal links liggen. Maar ja, je kunt niet altijd alles hebben. Het blijft een vak waarin je soms simpelweg niet snapt waarom ze een foto de ene keer wel afnemen en de andere keer niet.
Op Hemelvaartsdag was het wel prijs in Wateringen. Omdat op het moment van de melding niemand van het persbureau waarbij ik zit ging rijden, besloot ik op pad te gaan. Toen ik halverwege was, logden er alsnog twee andere fotografen in, maar ik besloot toch door te rijden. Ter plaatse bleek er een voertuig een supermarkt te zijn binnengereden. Daarna volgden nog een paar kleine incidenten, waarmee het naar 112-normen in mijn ogen een rustige week bleef.
Het vak van 112-fotograaf is vooral: je eigen ding doen, rustig blijven (wat soms best moeilijk is) en blijven focussen op kwaliteit. Tegelijkertijd is snelheid cruciaal, want de concurrentie kijkt niet naar kwaliteit en gaat puur voor de snelheid — ook als ze daardoor soms het verkeerde verhaal brengen.