“De Razende Reporter”, zo worden wij als 112-fotografen vaak genoemd. Dit is mijn verslag van week 19. Op vrijdag 1 mei 2026 vond de uitvaart plaats van Jade Kops. In een korte periode van haar leven heeft zij zich enorm ingezet voor haar lotgenoten onder het motto ‘Mijn leven met Kanker’. Daarmee haalde zij meer dan twee miljoen euro op. Op 24 april 2026 overleed Jade aan de gevolgen van haar ziekte.
Afgelopen vrijdag werd er een erehaag gevormd voor het publiek. Het was een indrukwekkend eerbetoon; er werd gesproken over duizenden mensen langs de route. Als persfotograaf sluit ik me op zulke momenten af om me te concentreren op mijn opdracht: het vastleggen van het geheel, van de verkeersbegeleiders tot het publiek en de rouwstoet.
Rond 09:30 uur was ik aanwezig om de route te verkennen en de eerste beelden van de verkeersregelaars en de situatie vast te leggen. Al snel arriveerden de vele genodigden voor de dienst in De Naald, waar wij eveneens beelden van maakten. Samen met een fotograaf uit Utrecht schoot ik de platen waar onder andere het AD en diverse andere opdrachtgevers zeer geïnteresseerd in waren.
Om 12:15 uur vertrok de rouwstoet, begeleid door een trompettist van landelijke faam. Omdat ik niet graag in een persvak sta, zocht ik direct daarna een andere locatie op. Op de fiets doorkruiste ik het centrum om ook op andere plekken alles in beeld te brengen. Na ruim vijfeneenhalf uur had ik genoeg materiaal verzameld. Ondertussen werd het fotoalbum voor de diverse zenders constant geüpdatet.
Aan het eind van de dag trof ik mijn gezin. Er kwam een onbekende dame op me af die vroeg: “Zeg meneer, ik zie dat u al die foto’s maakt, maar wat doet dit eigenlijk met ú?” Op dat moment knapte er iets en schoten de tranen in mijn ogen; ze raakte de gevoelige snaar. Ik antwoordde haar: “Mevrouw, wat een mooie vraag. Het raakt mij zeker. Ik heb zelf vier kinderen met wie ik voor andere zaken de nodige ziekenhuisbezoeken heb afgelegd. Ik ken het LUMC en het ziekenhuis in Delft inmiddels uit mijn hoofd. Ook heb ik als kind zelf wekenlang in het ziekenhuis gelegen vanwege een infectie, destijds nog in een isolatiekamertje.” De dame bedankte me voor mijn antwoord en vervolgde haar weg.
De volgende dag ontving ik beelden van een persbureau over de uitvaart. Mensen in mijn omgeving vroegen zich af of dit een nieuwe trend is, of dat Jade hiermee een trend heeft gezet. Ik legde hen uit dat dit vaker gebeurt; het is een essentieel onderdeel van het verwerkingsproces voor de nabestaanden.
De dagen die volgden stonden in het teken van een aantal kleinere incidenten die ik als persfotograaf heb vastgelegd. Ook ik ben immers een mens van vlees en bloed. Een 112-fotograaf, of de “Razende Reporter”, heeft gelukkig ook gevoel. Vanmorgen ben ik naar de sportschool gegaan om even alle spanning van me af te werpen. Vanavond woon ik de dodenherdenking bij om twee minuten stil te zijn, respect te tonen aan de strijders die zich hebben ingezet voor onze vrijheid en ook daar weer een waardig beeldverslag van te maken.
